My Song - Saigo no I Love You
My Movie - Interview with the vampire -The vampire chronicles-
My Artist - Miliyah Kato// Koda Kumi
My Album - Dark Passion Play//Nightwish
My Words - VAIO ห่าลากกกกกกกกกกก
My Emotion - BLUES
Most Wanted - iPOD TOUCH (Saving Money)
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เอนทรี่นี้มันคงจะยาวมากด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง
ช่วงนี้เหมือนชีวิตกำลังเข้าสู่ยุคมืดยังไงไม่รู้
รู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ รอบตัวมันเปลี่ยนไป สิ่งที่เหมือนเดิมก็เปลี่ยนไป
เพราะโตขึ้นรึเปล่า? หรือเพราะแค่คิดว่าตัวเองโตขึ้น?
อยู่มาจน 20 ปีแล้ว วันเวลามันก็ผ่านไปเหมือนเดิม
วันนึงมี 24 ชั่วโมง 1 ชั่วโมงมี 60 นาที...ก็เหมือนเดิม
งั้นก็คงเป็นตัวเราเองแหละที่เปลี่ยนไป สิ่งรอบข้างไม่ได้เปลี่ยนหรอก
มีคนเคยบอกว่า มุมมองเปลี่ยน ทุกอย่างก็เปลี่ยน คงจะจริง
คิดว่าเดี๋ยวนี้มองอะไรหลายมิติมากขึ้น หัดใช้เหตุผลมากขึ้น
แม้บางครั้งจะบ้า ๆ บอ ๆ ไปหน่อยก็เถอะ...
คิดอยู่เสมอว่าอุปสรรคที่ัซัดเข้ามาในชีวิตเนี่ย ก็แค่พระเจ้าทดสอบ
แต่พระเจ้าจะมีจริงเหรอ? เราไม่ได้ศรัทธาศาสนาใดเป็นพิเศษ ก็บอกไม่ได้!
ก็เคยคิดว่าถ้าไม่มีอุปสรรค ชีวิตก็คงไม่มีรสชาติ ก็คงไม่มีค่า
แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากจะใช้ชีวิตให้คุ้มอะไรขนาดนั้นนี่นา
อยากอยู่แบบเรื่อย ๆ สบาย ๆ แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้
อยู่จนถึง ณ จุดจุดหนึ่งที่พอ แล้วก็ตายอย่างสบายใจ ไม่มีอะไรตกค้าง...น่าจะดี
แต่พอคิดว่ากว่าจะถึงเวลานั้น มันคงจะทรมานไม่น้อยก็ได้แต่เศร้า (ทำไมไม่รู้)
พอเศร้าขึ้นมา วิธีที่จะหายเศร้าได้ก็คือการดูหนัง ฟังเพลง
เพลงทั่วไปนี่แหละ แล้วแต่อารมณ์ เราฟังเพลงร้อยแปดพันเก้า ฟังทุกแนว
ช่วงนี้ชอบฟังเพลงแนว Jazz, techno เพลงบรรเลงอะไรพวกนี้
ฟัง ๆ แล้วลองปล่อยจินตนาการแต่งเพลงขึ้นมาตามโน้ตนั่นแหละ สนุกดีนะ...
คิดซะว่า ถ้ามันหนักเกินไป จะถอยมาซักก้าวแล้วพัก
เพื่อเดินต่ออีกซักสิบก้าว ก็คงจะไม่เลวร้ายอะไร
ดีกว่าจะฝืนเดินต่อไป พอถึงจุดที่ไม่ไหว ก็หยุดไปตลอด...ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย
อยากให้ตัวเองก้าวช้า ๆ แต่มั่นคง เพราะเกลียดความพ่ายแพ้และอะไรที่ไม่อยู่ในแผน
แล้วคิดเสมอว่าทุกครั้งที่พัก รอบตัวเราก็มักจะมีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้น
ซึ่งในขณะที่เราเดิน เรามองไม่เห็นมัน หรืออาจจะมุ่งมั่นจนลืมสังเกตไปก็ได้
ทุกครั้งที่พักก็มักจะเป็นแบบนี้ เวลาที่เราคิดว่าเผชิญอะไรอยู่คนเดียว
แต่พอได้พัก ได้หยุดคิด ได้เปิดใจตัวเอง จะพบคนอื่นเดินเคียงข้างเสมอ
โดยที่เราไม่รู้สึกตัว หรือไม่เคยสังเกตเลยว่าเดินมาด้วยกันตั้งแต่เมื่อไร
รู้สึกตัวอีกที เรากับเค้ากลับก้าวเดินไปพร้อมกัน ๆ เหมือนเส้นทางมันมาบรรจบกันพอดี
แม้บางคนจะอยู่ห่างไกล ก็ยังรู้สึกว่าเค้าไม่ได้ทิ้งเราไปไหน
ยังอยู่กับเราเสมอ นึกถึงเมื่อไรก็อยู่ข้างเราเสมอ
บางครั้งคนเราก็เชื่อสายตาตัวเองไม่ได้ บางสิ่งคงต้องใช้ใจดู
วันเวลาเลวร้ายที่ผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไปกับเวลาที่ล่วงเลย
คงไว้ซึ่งบทเรียนที่หาค่าไม่ได้ บทเรียนที่สร้างให้เราเป็นเราทุกวันนี้
หากคิดให้ดี บทเรียนที่เลวร้ายมักมีค่าในตัวมันเอง...
มันอาจจะเจ็บปวด อาจจะต้องทุกข์ทรมานกว่าจะผ่านมาได้
แต่เราก็ยังเฝ้ารอ รอวันที่เราสามารถมองย้อนไปแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องตลก
อยากให้ถึง ณ เวลาที่เราคิดว่า 'ช่วงนั้นทนเข้าไปได้ไงนะ ตลกเป็นบ้า' แล้วก็หัวเราะให้มัน
และถึงมันจะใช้เวลานาน ถึงจะต้องแลกมาด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง
แต่มันก็คุ้มค่าสำหรับเรา และเราไม่เคยเสียดายสิ่งที่ต้องสูญเสียไปเลย
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่นเข้ามาในชีวิตเรามันเป็นตัวบ่งบอกตัวตนของเราทุกวันนี้
ถึงจะมีไทม์ แมชชีนก็ไม่คิดจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรหรอก
อนาคตก็เป็นสิ่งที่ไม่แน่ไม่นอนอยู่แล้ว แต่เรากำหนดได้ เราสร้างอนาคตของเราได้
อันที่จริงเราทำนายอนาคตของเราก็ได้นะ ก็แค่สร้างวันนี้เพื่ออนาคต
เราทำได้ ใคร ๆ ก็ทำได้ ก็แค่พยายามในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเป็น
มันไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับมนุษย์หรอก เราคิดว่ามนุษย์มีความเป็นอินฟินิตี้อยู่ในตัว
ถึงแม้ตอนแรกจะคิดว่า อย่างเราคงทำไม่ได้หรอก เราไม่ได้เก่งขนาดนั้น
อยากให้ลองกลับความคิดดู ว่าในเมื่อคนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้สิ
เรามีทุกอย่างเหมือนกัน สมรรถภาพมันพัฒนากันได้อยู่แล้ว
สิ่งที่คนเรามักจะขาดไปง่าย ๆ ก็คือความมุ่งมั่น มักไม่ค่อยมีคำนี้อยู่ในหัว
เจอปัญหาเข้าหน่อยก็ทิ้งไปง่าย ๆ...ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เคยเล่นเกมส์แล้วใกล้จะแพ้มั้ย? แล้วทำยังไงล่ะ? รีเซ็ทก่อนจะแพ้รึเปล่า?
เอาง่าย ๆ เกมส์ไพ่ในคอมพิวเตอร์ ถ้าคุณหมดทางเรียงไพ่
คุณจะเปิดไพ่ชุดใหม่มาเล่น หรือคุณจะนั่งเล่นต่อจนกว่าจะเรียงไพ่สำเร็จ?
จะรีเซ็ทเกมส์ไปมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรเลย
แต่กับชีวิต คุณจะรีเซ็ทได้มั้ย ถ้าคุณเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ี คุณจะรีเซ็ทชีวิตตัวเองมั้ย?
ในทางเดียวกัน ถ้าคุณเล่นเกมส์เรียงไพ่ แล้วเจอปัญหาเรียงไพ่ไม่ได้
สมมติว่าคุณค่อย ๆ เล่น เหมือนอย่างที่พูดไว้ข้างต้น
ค่อย ๆ ถอยออกมาแล้วหยุดคิด แล้วค่อยเดินเกมส์ต่อไป
ถึงมันจะเสียเวลาหน่อย ถึงคะแนนที่ได้มันจะน้อย แต่มันก็ภูมิใจไม่ใช่เหรอ?
ทุกอย่างมันก็มีทางตันของมันเอง ทุกอย่างมันต้องมีจุดจบ
แต่จุดจบที่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกลก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
คนเราสร้างโอกาสให้ตัวเองได้เสมอ
เราเองก็เป็นอีกคนที่มักจะสร้างโอกาสให้ตัวเอง
และไม่ยอมให้ชีวิตเจอกับทางตันที่ไม่มีแม้กระทั่งช้อยส์จะให้เลือก
เราคิดว่าคนที่ประสบความสำเร็จคงจะเป็นคนที่สามารถสร้างโอกาสที่ดีที่สุดให้ตัวเองได้
เพราะฉะนั้น เราก็จะสร้างโอกาสของเราดีดี ตัวเลือกดีดี
ชีวิตจะได้พบกับอุปสรรคน้อยลง (หรือไม่มีเลยก็จะดีมาก!)
สำหรับคนที่ท้อ ถ้าจะบอกว่าอย่าท้อก็คงจะทำไม่ได้
เพราะเราไม่ใช่เค้า เราไม่รู้หรอกว่าเค้ารู้สึกยังไง
แต่อยากให้คิดว่า คนที่แย่กว่าเรายังมีอยู่อีกเยอะ
ปัญหาที่เจอมันก็แค่เรื่องเล็ก ที่ถ้าเราคิดสักหน่อยทางออกมันก็จะมาเอง
เรายังมีโอกาส มีทางให้เลือกเดิน แต่บางคนแม้แต่โอกาสจะเพ้อฝันเค้ายังไม่มี
ทำไมเราไม่เอาจุดนี้เป็นแรงผลักดันในการมีชีวิตต่อไปล่ะ?
ทุกวันนี้เรารักตัวเองมากที่สุด รักครอบครัวมากเสมอ
พยายามมาตลอดเพื่อตัวเอง และคนสำคัญที่สุดในชีวิต
ทุกคนที่อยู่รอบตัวเรา พี่ น้อง เพื่อน คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิต
เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวนะ
ยังมีคนอีกหลายคนที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยเป็นกำลังใจให้
คอยบอกว่า ถ้าเหนื่อยนักก็พักสิ จะดันทุรังไปทำไมกัน
คอยเตือนให้กินข้าว คอยไล่ไปนอนเวลาเล่นเนตดึก ๆ
คอยเตือนเรื่องการบ้าน เรื่องอ่านหนังสือ ฯลฯ
มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่หาอะไรมาทดแทนไม่ได้
ถึงจะพูดประโยคเดียวกัน แต่ถ้าเป็นคนละคน ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนได้นะ
สำคัญจริง ๆ สำคัญจนไม่รู้จะพูดว่ายังไงแล้ว...
ขอบคุณทุกคนที่อยู่เคียงข้างคอยรับฟังเราบ่น พร่ำเพ้อ พรรณามากมายไร้สาระ
ขอบคุณที่ถึงจะเบื่อแต่ก็ไม่แสดงออกมา (ฮ่าๆๆๆ)
ขอบคุณที่สละเวลามานั่งอ่านเอนทรี่ระบายไร้สาระที่เราอัดอั้นจะเขียนมานาน
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่มีให้ มันช่วยได้จริง ๆ
แล้วก็...
ทุกวันนี้ไม่คิดจะอยู่คนเดียวแล้วนะ!
ี้
edit @ 29 May 2008 08:17:55 by lll:::l3`e`ej@iา9:::lll
