2010/Mar/09

 

 

ก่อนอื่น...

ทุกคนคะ ปิดปาก ปิดจมูกเร๊วว  ...

ขออีบีปัดกวาดเช็ดถูหยากไย่ในบลอคหน่อย -*-


อ่ะ เรียบร้อย...

ปุจฉา กันยารัตน์ไม่ได้เข้ามาอัพนานเท่าไรแล้ว?

เอ่อ  ครั้งสุดท้ายวันที่  4 พฤศจิกายน...ห๊า...4 เดือน !?!?!?!?!

(ลบอีนี่ออกจากยูสเซอร์เถอะค่ะคุณเวบมาสเตอร์...)

แต่เค้าไม่ได้หายหน้าหายตาไปเจ๋ยๆ นะ!

เค้ามีข้อแก้ตัว เอ๊ย คำอธิบายนะ!!

ก็เนตญี่ปุ่นมันไม่ยอมโหลด exteen อ่ะ! จะอัพแต่มันไม่ยอมให้โหลดอ่ะ

กว่าจะอัพได้นี่ก็ตบตีกันอยู่นานมากกกก

ได้ฤกษ์อัพ ก็ขอเปิดประเด็นด้วยเรื่องร้อนแรง (ตรงไหน?)


นั่นก็คือ....


เก๊าจะมารีพอร์ทงานที่เก๊าไปจับมือมาโอะเนียงมาแหละ!!!

กิ๊วววววววววววว.......(ฮาร์ทมาร์คๆๆๆๆๆๆ)



อาจจะยาวไป  และอาจจะเวิ่นเว้อเกินมิเตอร์

เพราะจะรีพอร์ทด้วยจิตใจสาวน้อย เอ๊ย แฟนเกิร์ลล้วนๆ

ใครรับไม่ได้กับถ้อยคำ กิริยา และสันดานของบี

กรุณาเลื่อนเม้าส์ไปที่เครื่องหมาย x ตรงมุมของ page นี้ แล้วจิ้มเบาๆ นะคะ

อั๊งงงงงงงงงงง.........


ด้วยรัก...



+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+



เอาตั้งแต่ตอนไหนดี? ตั้งแต่เลิกทำไบต์ดีมั้ย?  ฮ่าๆๆ

คืองี้จ้ะ  กันยารัตน์ทำไบต์อยู่ร้านอาหาร ซึ่งไบต์เลิกตอน 5 ทุ่ม (ดึกสัดด)

ทีนี้  เมื่อไม่กี่วันก่อน คุณเพื่อนที่หอคุยกันว่า  อยากไปคาราโอเกะจังเรย

แล้วก็มาชวนบีไปด้วย ซึ่งบีบอกว่า ไม่ได้อ่ะ วันพุธติดไบต์ ไปไม่ได้ชัวร์

แต่มันก็พูดทิ้งท้ายว่า ไม่เป็นไรๆ ไปได้พอดีๆๆๆ

ไอ้เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะหลังจากนั้น ไม่ได้รับการติดต่อ 

หรืออะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งสิ้น  ก็โล่งใจว่าคงไม่ไปกันแล้วล่ะมั้ง???

สรุป พอคืนนั้นทำไบต์เสร็จ ก็จะเดินมาขึ้นรถไฟกลับหอปกติ

ระหว่างเดินก็คิดอยู่ว่า จะไปจองบัตรดีมั้ย เพราะมันมีจองตอน 9 โมง

ซึ่งทำงาน เหนื่อยก็เหนื่อย ต้องรีบกลับไปนอนอีก จะตื่นมั้ยนะ

บ้านก็ใช่ว่าอยู่ใกล้ชินจูกุ (จัดที่ชินจูกุน่ะ)  ก็เดินคิดๆๆๆๆ

ไปถึงสถานี  ตื๊ดตั๋วเข้า  จังหวะจะเดินขึ้นบันได  สายตาไปป๊ะกะอะไรที่คุ้นเคย

ยืนอยู่ข้างหน้ากูเลยแม่ง  เพื่อนกูอยู่ครบทุกคนเลย...

มันมาคาราโอเกะกันจริงๆ ด้วยโว้ยแสรสสส  โอ๊ยกูอยากร้องห๊ายยยย


สรุป กันยารัตน์ก็โดนลากไปคาราโอเกะทั้งคืนยันตี 5

แล้วมันนรกที่ว่า  เสือกเป็นดริ๊งบุฟเฟ่ต์  ด้วยความเหนื่อยเลยซัดไปหลายแก้ว

ไม่พ้นนอนตายห่าตั้งแต่ยังไม่ตี 4 ดี!!! เพื่อนบอกสภาพแม่งอุบาทว์มากง่ะ

แถมแม่งเสือกถ่ายรูปมาแทกกูด้วย  ไอ้ห่าาาาา  โฮวววววว


พอตี 5 เวลาเกะหมด ก็ถูู่ลู่ถูกังออกจากร้าน  เดินโต๋เต๋มาสถานี

อารมณ์ตอนนั้นแบบไม่ไหว กูจะอ้วก อยากนอนมาก เมื่อไรจะถึงบ้าน

หน้าตาก็ไม่ไหวแล้ว โทรมยิ่งกว่าศพ  เพื่อนบอกยาไบ้มากๆ หน้าตอนนี้

แต่!!!!!! มันไม่ให้กูกลับบบ  กรี๊ดดดดดดดดดดด

หนึ่งในกลุ่มเพื่อน มีแฟนเกิร์ลชิโดะเมน มาโอะเนียงอยู่หนึ่งราย

ชีตั้งใจจะลากกันยารัตน์ไปต่อแถวรับบัตรคิวด้วยกันตั้งแต่แรก!!!

เดี๊ยนก็กรีดร้องว่า มึงจะบ้าเปล่าคะ  ถ่อไปทำไมตอนตี 5 คะ  กูจะนอนนน

แต่...คำขอร้องกูไม่เป็นผล  โดนลากขึ้นรถไฟดิ่งตรงไปชินจูกุโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

รู้แค่ว่า  แฟนเกิร์ลสองคน  นั่งหลับสิ้นสภาพบนรถไฟ  อนาถสายตาแก่คนรอบข้าง...มาก...

(ดีนะที่ชินจูกุมันสุดสถานีพอดี ไม่งั้นนะเมิ๊งงง  สนุกกกกก  หึหึหึ)


พอลงจากรถไฟ ก็เดินโซซัดโซเซออกจากสถานี

ชียังมีหน้ามาถามว่า  ร้านหนังสือมันไปทางไหนวะ

อีเหี้ยนนนนน  กูนึกว่าเมิงรู้ววววว  สราดดดดดดดด

กุเลยบอกว่า  มันอยู่ใต้ดินอ่ะ เดินไปฝั่งตรงข้าม 5 นาที แล้วลงบันไดไป

(แล้วทำไมกูรู้วะ???  อ๋อ  กันยารัตน์เตรียมมาดีคร่ะ หาข้อมูลไว้แล้ว กร๊ากก)

ก็เลยเดินไปกัน  ไปหาแผนที่หาพิกัดร้านหนังสือ...


เดินไปเดินมา  เริ่มได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าว...

พอพ้นมุมปั๊บ  ร้านหนังสือปรากฎอยู่ตรงหน้า...

พร้อมกับเหล่าแฟนเกิร์ลจำน